Timo is onedel

Deze blog verscheen eerder in mooiboxtel.nl

Het paard is een edel dier. Dit schijnt te komen omdat het beest vroeger door de adel werd gebruikt om van A naar B te komen. Eigenlijk was alles wat maar in aanraking kwam met de adel gelijk edel. Zo ook herten en zelfs roofvogels die meegingen op de jacht.

Maar dat was vroeger. Tegenwoordig gebruiken we ze om onze dochters een leuke tijdsbesteding  te geven en om stiekem te mengen met rundvlees. Ik zie zo een-twee-drie niet waarom dat laatste lucratief zou zijn, maar ik heb dan ook nog nooit enige connectie met het vak slager gehad. Schlagers, daar weet ik dan weer meer van, maar ik wijk af. Waarom is een paard edel en heeft het een hoofd, een stel benen en een mond? Het blijft toch gewoon een beest?

Van de week liep ik een rondje en ik hoorde achter mij het klop-klop-klop van de paardenhoeven. Ik ga netjes aan de kant, want hoe edel het beest ook moge zijn, het weegt toch altijd nog een paar honderd kilo meer dan ik. De man op het edele dier blijft strak voor zich uitkijken en hobbelt mooi op en neer op het zadel. Net als het edele dier me gepasseerd is, zie ik zijn staart ietwat omhoog gaan en klettert er een paar kilo gebruikt voedsel uit zijn edele achterste. Plopperdeplop, zo op de stoep. Daar zou het hondje van mijn achterbuuf toch minstens een goede maand over doen. Dus ik roep de edelman na op zijn ros: “Heej Anky, heb je ook een plastic zakje bij je? Mister Ed verloor net het een en ander!” Hij draait zich om en ik hoor hem knorren: “Een paard is vegetarisch, allemaal plantaardig spul dus!”. Jolly Jumper en zijn Lucky Luke lopen onverstoorbaar door. Nog geen honderd meter verderop ligt weer een hoop. Blijkbaar had Bonfire nog meer in zich en dus was een tweede keutelronde noodzakelijk. Ik zie toch niet direct het adellijke gedrag hierin. Ik bedenk me dat mijn zwager vegetariër is. Hem heb ik nog nooit op straat zien poepen.

Blijft dus de vraag staan waarom een paard in de naam van welke heer dan ook een edel dier is? Het is eigenlijk een vreselijk onhandig dier met de onnavolgbare neiging zichzelf dood te drinken als het teveel koud water drinkt. Of kapot te eten als hij teveel haver krijgt voorgeschoteld. Het gemak waarmee ze hun poten breken …whoeps…benen… Het altijd wat nerveuze gedrag waardoor hij bij het horen van een scheet al op hol slaat. Ze bokken, trappen, snuiven, bijten… je hoort het al: ik ben niet echt fan van die grote gevaartes.

Een loslopende hond achter me heeft de paardendrollen gevonden. De eigenaresse probeert hem ervan te weerhouden het op te eten. “Nee Timo, nee, da’s vies”, roept ze. Timo deert het niet en ruimt een deel met grote happen op: Timo heb honger als een paard. Timo is lekker zichzelf. Met bek, poten en kop en een stevige trek en een kwispelende kont. Doe mij maar een onedel dier.

Dikke kus Rooie Rico