De NS is top volgens Rooie Rico

Deze blog verscheen eerder in mooiboxtel.nl 

Vanmorgen ging ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens met de trein op pad. Ik maakte me op voor helse Japanse praktijken. Volle treinen, jankende kinderen, smerigheid en stank, boze geïrriteerde reizigers: noem het maar op. Ik had nog ergens een OV chipkaart liggen. Ooit een keer gekocht en een enkele keer gebruikt. Ik weet niet eens meer wanneer.

Per fiets toog ik naar station Boxtel alwaar ik snel nog even een blik kan werpen op het nieuwe stationsplein. Dat ziet er fraai uit, zo constateer ik. Bankjes, boompjes. Enfin. Laat ik er niet teveel blijven hangen, want ik moet de trein halen. Die zal vast wel weer vertraging hebben, want dat lees je altijd overal.

Ik parkeer mijn fiets in de stalling en zie dat je tegenwoordig ook NS fietsen hebt die je kunt huren. Ze staan in een witte kluis. Nogal stads denk ik. In Boxtel kun je alles lopen, maar toch. We gaan mee met de tijd.

Saldo te laag

Ik kan merken dat ik al enige tijd niet meer met de trein ben gegaan, want ik zie die gele paaltjes niet meer waar je in moet checken. Ik maak me direct druk of mijn oude pasje überhaupt nog wel gaat werken. Als ik naar het spoor wil lopen komt mijn trein er al aan. Wat krijgen we nu? Is hij te vroeg? En dan maar liefst tien minuten? Het moet niet gekker worden. Ik ren de trap af en struikel over de laatste trede en knal bijna met mijn rode haarbos tegen de poortjes aan die ineens onder aan de trap staan. Ook al nieuw. Daar moet ik dus mijn pasje voor houden. Het ding bliept. Saldo te laag. Te laag? Krijg nou tie... Ik race terug de trap op naar de betaalautomaat. Die staat natuurlijk helemaal weer aan de voorkant van het station. Hoewel er nog ruim 15 euro op staat gooi ik de kaart nog maar eens vol met 15 euro. Verschrikkelijk pin-ding waar ik altijd amper mijn pasje in en uit krijg, ondanks mijn lange vingers. Ik begin stiekem behoorlijk te zweten van alle onverwachte omstandigheden die mijn pad kruisen deze ochtend.

Er piept wel veel op het station

Ik spurt de trap weer op en af en open de poortjes met een bliep. Tot mijn verbazing staat de trein er nog rustig te wachten. Wel begint de deur te piepen. Nogmaals een sprint en druk op de knop. Gelukkig, de deur gaat gewoon weer open. Ik dacht dat hij ging vertrekken, maar het piepen blijkt standaard als de deur sluit. Er piept wel veel op het station zo.

Er zijn nog zitplaatsen zat. Ik heb zelfs een hele bank. En dat in de spits. Vooraan staat een afvalbak waar je gescheiden afval in kunt dumpen. Geen vieze prullenbakjes meer met kauwgom naast je benen dus. Ik lees dat het bij elke stoel mogelijk is je telefoon op te laden: Wow! De trein vertrekt en een vriendelijke stem vertelt via het prima hoorbare omroepsysteem waar we heen gaan. Ik lees dat er in elke wagon een gehandicaptentoilet aanwezig is met ruimte om een baby te verschonen. De trein arriveert ruimschoots op tijd in ’s-Hertogenbosch. Ik stap uit en een vriendelijke conducteur wenst me een fijne dag. Ik blijf nog even een tijdje vertwijfeld staan te kijken naar de trein. Waar zijn die Japanse praktijken nu gebleven? Waar zijn al die boze reizigers nou die altijd op Twitter lopen te schelden? Het was fantastisch om met die trein te mogen rijden. Vanmiddag mag ik weer terug. Ik heb er nu al zin in. Ik denk dat ik morgen maar weer ergens heen ga met de trein. Gewoon om me nog meer te verwonderen.

Direct contact

Voor informatie, boekingen of gewoon omdat je me wil zeggen dat je me helemaal te gek vindt:

06-16670746

 

info@rooierico.nl

FaceBook 48x48Twitter 48x48Youtube 48x48